|
DYREKTYWA 2002/91/EC PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY EUROPY z dnia 16 grudnia 2002 r.
dotycząca jakości energetycznej budynków.
Celem
Dyrektywy jest wypromowanie poprawy efektywności energetycznej budynku
we Wspólnocie Europejskiej, biorąc pod uwagę zewnętrzne i wewnętrzne
warunki budynku i opłacalność przedsięwzięć.
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA EUROPY
Mając na uwadze porozumienie zawarte z Komisją Europejską, a szczególnie jego Artykuł 175, oraz
Mając na uwadze propozycję Komisji,
Mając na uwadze opinię Komitetu Ekonomicznego i Społecznego,
Mając na uwadze opinię Komitetu ds. Regionów
Działając zgodnie z procedurą określoną w Artykule 251 tego porozumienia
w którym:
1. Artykuł 6 porozumienia wymaga pełnego określenia
wymagań ochrony środowiska i wprowadzenia ich do ustaw i rozporządzeń
Wspólnoty.
2. Zasoby naturalne, do których rozważnego
i racjonalnego użytkowania odnosi się Artykuł 174 porozumienia,
obejmujące produkty naftowe, gaz ziemny i paliwa stałe, stanowią
podstawowe źródło energii, ale są także źródłami emisji dwutlenku
węgla.
3. Wzrost efektywności energetycznej stanowi ważną
część pakietu ustaw i środków potrzebnych do wprowadzenia Protokołu
z Kyoto, powinien zatem pojawić się w każdym pakiecie ustaw, co pozwoli
sprostać przyszłym wymaganiom.
4. Zarządzanie popytem na energię jest ważnym
narzędziem umożliwiającym Wspólnocie wpływ na światowy rynek energii,
a w efekcie zabezpieczającym dostawy energii w średnim i długim
przedziale czasowym.
5. Rada w swoich wnioskach z dnia 30 maja i 5
grudnia 2000 roku zaaprobowała Plan Działań Komisji służący Poprawie
Efektywności Energetycznej oraz środki odpowiednie dla sektora
budowlanego.
6. Sektor budynków mieszkalnych i użyteczności
publicznej, obejmujący większość wszystkich budynków we Wspólnocie,
pochłania ponad 40% energii jako odbiorca końcowy i wartość ta stale
rośnie w wyniku rozwoju sektora, a co za tym idzie rośnie zużycie
energii i emisja dwutlenku węgla.
7. Dyrektywa Rady 93/76/EEC z 13 września 1993 roku
ograniczająca emisję dwutlenku węgla poprzez wzrost efektywności
energetycznej (SAVE), która zobowiązuje kraje członkowskie do rozwoju,
wprowadzenia i raportowania programów w zakresie efektywności
energetycznej budynków, zaczyna przynosić wymierne efekty.
Tym niemniej, potrzebny jest spójny instrument
prawny służący wprowadzeniu bardziej szczegółowych działań mających na
celu zwiększenie niewykorzystanego potencjału oszczędności energii
i ograniczenia dużych dysproporcji w tym zakresie pomiędzy
poszczególnymi Członkami Wspólnoty.
8. Dyrektywa Rady 89/106/EEC z dnia 21 grudnia 1988
roku dostosowująca prawa, przepisy i procedury administracyjne Członków
Wspólnoty dotyczące wymagań dla obiektów budowlanych mówi, że obiekt
budowlany, a także jego system ogrzewania i wentylacji musi być
zaprojektowany i wykonany w taki sposób, żeby ilość energii potrzebna
do jego obsługi była jak najniższa, biorąc pod uwagę warunki
klimatyczne i lokalne nawyki użytkowników.
9. Rozwiązania zastosowane w celu poprawy jakości
energetycznej budynków powinny uwzględniać zarówno warunki klimatyczne,
jak i jakość środowiska wewnętrznego oraz efektywność ekonomiczną.
Rozwiązania te nie powinny wykraczać poza podstawowe wymagania dla
budynków takie, jak dostępność, bezpieczeństwo i zakładany sposób
użytkowania.
10. Jakość energetyczna budynków powinna być
określona na podstawie metodologii, która może być różna w różnych
regionach i która uwzględnia, poza izolację termiczną, tam gdzie to
właściwe, zastosowanie materiałów budowlanych o odpowiednich
właściwościach izolacyjnych, a także inne czynniki, mogące mieć istotne
znaczenie takie jak:
instalacje ogrzewania i klimatyzacji, zastosowanie energii ze źródeł odnawialnych oraz projekt architektoniczny budynku.
Kompleksowe
podejście do procesu oceny, przeprowadzanej przez wykwalifikowanych
i/lub akredytowanych ekspertów, których niezależność będzie
zagwarantowana na podstawie obiektywnych kryteriów, przyczyni się do
podniesienia poziomu w danej dziedzinie, jako widoczny wysiłek
państwach członkowskich w zakresie oszczędności energii w budynkach
oraz sprawi, że jakość energetyczna budynków będzie jasna dla
przyszłych właścicieli i użytkowników rynku budowlanego Wspólnoty.
11. Komisja zamierza w przyszłości opracować
standardy takie jak EN 832 i prEN 13790, obejmujące zagadnienia
odnoszące się do systemów wentylacji-klimatyzacji oraz oświetlenia.
12. Budynki mają długofalowy wpływ na zużycie
energii i dlatego nowe budynki powinny spełniać minimum standardu
energetycznego dostosowanego do lokalnych warunków klimatycznych. W tym
kontekście najlepsza dostępna technika (Best practice) będzie kołem
zamachowym wprowadzającym optymalne rozwiązania w celu poprawy jakości
energetycznej budynków. Ponieważ potencjał wykorzystania energii ze
źródeł odnawialnych nie jest jeszcze w pełni wykorzystany, każdy kraj
członkowski przeprowadzi jednorazowo ocenę możliwości zastosowania
takich systemów w nowych budynkach, na bazie której opracowane zostaną
propozycje lokalnych rozwiązań zalecanych w celu osiągnięcia
oszczędności energetycznej spełniającej kryteria efektywności
ekonomicznej.
Konieczne może być przeprowadzenie specyficznej
oceny przed rozpoczęciem budowy, żeby ocenić czy takie rozwiązanie, lub
rozwiązania są wykonalne.
13. Gruntowna renowacja istniejących budynków,
wychodząca poza pewien przyjęty zakres, powinna być przyczyną do
podejmowanie kosztowo efektywnych działań środków zmierzających do
poprawy jakości energetycznej budynku.
Za gruntowną uważa się taką
renowację, która obejmuje budynki, których koszt całkowity renowacji
obejmującej skorupę budynku i/lub instalacje ogrzewania, ciepłej wody,
wentylacji/klimatyzacji i oświetlenia przekracza o 25% wartość budynku,
przy czym szacunek wartości budynku nie obejmuje wartości działki
budowlanej, oraz przypadki, gdy więcej niż 25% skorupy budynku wymaga
renowacji.
14. Tym niemniej, poprawa standardu energetycznego
budynku istniejącego nie koniecznie oznacza całkowitą renowację
budynku, ale może być ograniczona do tych elementów, które mają
największy wpływ na standard energetyczny budynku i są efektywne
ekonomicznie.
15. Wymagania dotyczące renowacji budynków
istniejących nie powinny być niezgodne z zakładaną funkcją budynku,
jego jakością i charakterem. Powinno być możliwe uzyskanie dodatkowych
oszczędności finansowych w wyniku takiej modernizacji w rozsądnym
przedziale czasowym w stosunku do oczekiwanego czasu eksploatacji
obiektu, jako efekt oszczędności energii.
16. Certyfikaty jakości energetycznej powinny
poprawić przejrzystość działania rynku i zachęcić inwestorów do
oszczędzania energii poprzez dostarczanie obiektywnych informacji na
temat jakości energetycznej budynków na etapie ich budowy, sprzedaży
i wynajmu.
Proces certyfikacji może być wspierany finansowo przez
środki publiczne, co zapewni równość w dostępie do podwyższonego
standardu energetycznego, szczególnie w odniesieniu do budynków
mieszkalnych budowanych lub zarządzanych w ramach pomocy socjalnej
państwa. Ułatwieniem powinno być też stosowanie systemu zachęt. Budynki
rządowe i budynki administracji publicznej często odwiedzane przez
ludzi powinny stanowić przykłady zastosowania środowiskowego
i energetycznego podejścia do budownictwa,
powinny być wizytówkami
certyfikatów jakości energetycznej przyznawanych na określonych
zasadach. Rozpowszechnienie w społeczeństwie informacji na temat
jakości energetycznej powinno być poparte jasno określonymi kryteriami
jej oceny.
Co więcej, pokazanie oficjalnie zalecanych wartości
temperatury w pomieszczeniach wraz z bieżącymi pomiarami temperatury na
zewnątrz, powinno zniechęcać do utrzymywania nieefektywnych instalacji
ogrzewania, klimatyzacji i wentylacji. To z kolei powinno zaowocować
ograniczeniem zbędnych nakładów na energię oraz zapewnieniem
bezpieczeństwa komfortu cieplnego klimatyzowanych pomieszczeń
w zmieniających się warunkach pogodowych.
17. Kraje członkowskie mogą także zaangażować inne
środki nie objęte tą dyrektywą w celu zachęcenia do poprawy standardu
energetycznego. Kraje członkowskie powinny popierać dobre zarządzanie
energią, uwzględniające intensywność użytkowania budynku.
18. W ostatnich latach zaobserwowano w krajach południowo europejskich wzrost liczby budynków wyposażonych w klimatyzację.
Zjawisko
to rodzi problem wzrostu szczytowego zapotrzebowania na energię
elektryczną zasilającą układy klimatyzacyjne, a w efekcie wzrost cen
energii i zakłócenie bilansu energetycznego tych państw.
Pierwszeństwo
powinny mieć więc te rozwiązania, w wyniku których następuje poprawa
komfortu cieplnego budynków w okresie letnim.
Takie podejście
powinno zaowocować rozwojem pasywnych technik chłodzenia, przede
wszystkim takich, które dają w efekcie poprawę warunków klimatycznych
wewnątrz budynku oraz w jego najbliższym otoczeniu.
19. Prawidłowa eksploatacja kotłów centralnego
ogrzewania i systemów klimatyzacji przez kwalifikowany personel
decyduje o jakości pracy systemu i dostosowaniu parametrów pracy do
faktycznych potrzeb,
czyli zapewnienia optymalnych warunków pracy systemu z punktu widzenia środowiska, bezpieczeństwa i zużycia energii.
Niezależna ocena pracy systemu obejmująca analizę kosztów powinna być wykonana w przypadku wymiany kotła.
20. Rachunki dla mieszkańców za ogrzewanie,
klimatyzację i ciepłą wodę, liczone w oparciu o aktualne zużycie mogą
przyczynić się do oszczędności energii w sektorze mieszkaniowym.
Mieszkańcy
powinni mieć możliwość regulowania poziomu zużycia ciepła i ciepłej
wody w takim zakresie, w jakim jest to ekonomicznie uzasadnione.
21. Zgodnie z zasadą subsydiarności
i proporcjonalności określoną w Artykule 5 porozumienia, podstawowe
zasady ustanawiające system jakości energetycznej i jego zadania
powinny być obowiązujące dla wszystkich państw wspólnoty,
przy
czym procedury wprowadzania jakości powinny być opracowane przez
poszczególne państwa indywidualnie, co pozwoli im wybrać właściwy dla
danego kraju reżim energetyczny.
Omawiana Dyrektywa ogranicza się
do podania minimalnych wymagań niezbędnych do osiągnięcia założonych
celów i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do ich osiągnięcia.
22. Należy przy tym zwrócić uwagę na możliwość
szybkiej adaptacji metodologii kalkulacji oraz systematyczną zmianę
minimum standardu w obszarze jakości energetycznej budynków, zgodnie
z postępem technicznym i rozwojem standaryzacji.
23. Wysiłki niezbędne do wprowadzenia Dyrektywy
powinny być wdrożone zgodnie z decyzją Rady 1999/4886/EC z dnia 28
czerwca 1999 roku ustanawiającą procedury kontroli zakresu i tempa
wprowadzania Dyrektywy przedstawione Komisji.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem wprowadzenia Dyrektywy jest promocja poprawy
jakości energetycznej budynków w obrębie państw Wspólnoty, przy
uwzględnieniu typowych dla danego kraju zewnętrznych i wewnętrznych
warunków klimatycznych oraz rachunku ekonomicznego.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymagania dotyczące:
(a) ram ogólnych dla metodologii obliczeń zintegrowanej charakterystyki energetycznej budynków;
(b) zastosowania minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej nowych budynków;
(c)
zastosowania minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki
energetycznej dużych budynków istniejących, podlegających większej
renowacji;
(d) certyfikatu energetycznego budynków
(e)
regularnej kontroli kotłów i systemów klimatyzacji w budynkach oraz
dodatkowo ocena instalacji grzewczych, w których kotły mają więcej jak
15 lat.
Artykuł 2
Definicje
Dla potrzeb niniejszej Dyrektywy opracowano następujące definicje:
1. budynek: zadaszona konstrukcja posiadająca
ściany, która zużywa energię na potrzeby utrzymania odpowiednich
warunków klimatycznych wewnątrz;
budynek może odnosić się do całości lub części konstrukcji, którą można opisać lub określić jako odrębną całość;
2. jakość energetyczna budynku: ilość energii
aktualnie zużywana lub wyliczona na zaspokojenie różnych potrzeb
związanych ze standardowym użytkowaniem budynku, które może obejmować:
ogrzewanie, ciepłą wodę, klimatyzację, wentylację i oświetlenie.
Wielkość zużycia energii może być wyrażona w jednym lub większej liczbie wskaźników liczbowych,
przy liczeniu których uwzględniane są czynniki mogące mieć wpływ na wielkość zapotrzebowania na energię,
mianowicie
izolacje, charakterystyka instalacji, projekt i usytuowanie budynku
z punktu widzenia lokalnych warunków klimatycznych,
ekspozycja na słońce i jego wykorzystanie, wpływ na sąsiednie budynki,
możliwość
wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych produkcja energii na
miejscu i inne czynniki mające wpływ na klimat wewnętrzny budynku,
zapewnienie którego decyduje o zapotrzebowaniu na energię;
3. certyfikat jakości energetycznej budynku: certyfikat oficjalnie uznany przez kraje członkowskie lub ich przedstawicieli,
zawierający wyliczenie jakości energetycznej budynku przeprowadzone zgodnie z metodologią przedstawioną w załączniku;
4. CHP (wytwarzanie w skojarzeniu ciepła i energii
elektrycznej): konwersja paliwa pierwotnego w energię elektryczną lub
mechaniczną i ciepło, spełniająca założone kryterium efektywności
energetycznej;
5. system klimatyzacji: układ wielu komponentów
niezbędnych do dostarczania do budynku powietrza, którego temperatura
jest kontrolowana lub może być obniżana w powiązanym układzie kontroli
wentylacji, wilgotności i czystości powietrza;
6. kocioł: kocioł lub inna wyodrębniona jednostka
zaprojektowana w celu transmisji do wody ciepła uwolnionego w efekcie
spalania;
7. moc osiągalna (wyrażona w kW): maksymalna wartość
kaloryczna na wyjściu gwarantowana przez producenta jako będąca możliwą
do osiągnięcia przy ciągłym użytkowaniu, zgodna z mocą założoną przez
producenta;
8. pompa ciepła: urządzenie lub instalacja, która
odbiera ciepło ze środowiska zewnętrznego i przekazuje je do instalacji
w której jest wykorzystywane.
Artykuł 3
Adaptacja metodologii
Kraje członkowskie powinny zaadoptować metodologię
liczenia jakości energetycznej budynków w oparciu o zasady podane
w załączniku A.
Część 1 i 2 zasad będzie zmieniana stosownie do
postępu technicznego, zgodnie z procedurą opisaną w Artykule 14 (2),
uwzględniając standardy i normy stosowane w ustawodawstwie danego
kraju.
Metodologia zostanie opracowana na poziomie narodowym lub regionalnym.
Standard energetyczny budynku powinien być wyrażony w sposób przejrzysty i może obejmować wskaźnik emisji CO2.
Artykuł 4
Ustanowienie wymagań jakości energetycznej
1. Kraje członkowskie podejmą wysiłki niezbędne do
zapewnienia minimum jakości energetycznej budynków, wyliczonej zgodnie
z metodologią podaną w Artykule 3. Kraje Członkowskie mogą wprowadzić
rożne poziomy jakości energetycznej dla budynków istniejących i nowo
wznoszonych oraz różne dla różnych kategorii budynków. Jakość
energetyczna budynku powinna uwzględniać jakość środowiska
wewnętrznego, celem wyeliminowania nieprawidłowości takich jak np.
niewłaściwa wentylacja, jak też lokalne warunki klimatyczne, zakładaną
funkcję użytkową i okres trwałości budowli. Parametry te powinny być
badane w regularnych odstępach czasowych, nie dłuższych jednak niż 5
lat, a ich wartości powinny być zmieniane wraz z postępem
technologicznym w budownictwie.
2. Wymagania jakości energetycznej powinny być wprowadzane zgodnie z zaleceniami podanymi w Artykule 5 i 6.
3. Kraje Członkowskie mogą podjąć decyzję nie wprowadzania wymagań przedstawionych w paragrafie 1 dla następujących kategorii:
-
budynki i budowle zabytkowe prawnie chronione jako elementy zabytkowej
zabudowy lub z uwagi na swoje walory architektoniczne, czy historyczne
znaczenie i w stosunku do których spełnienie wymagań mogłoby w sposób
niepożądany zmienić ich wygląd lub charakter;
- budynki użytkowane jako świątynie lub inne miejsca kultu religijnego;
-
budynki wznoszone na okres krótszy niż 2 lata z przeznaczeniem na
magazyny, warsztaty lub nie mieszkalne budynki rolnicze o niskim
zapotrzebowaniu na energię oraz budynki rolnicze, nie mieszkalne, które
są użytkowane przez sektor zobowiązany do utrzymania jakości
energetycznej odrębnymi wymogami ustalonymi dla tego sektora;
- budynki mieszkalne, które są użytkowane krócej niż 4 miesiące w ciągu roku;
- wolno stojące budynki o powierzchni użytkowej poniżej 50 m2.
Artykuł 5
Budynki nowo wznoszone
Kraje członkowskie powinny podjąć wysiłki
niezbędne do zapewnienia minimum jakości energetycznej w odniesieniu do
wszystkich budynków nowo wznoszonych zgodnie z Artykułem 4.
Dla
budynków nowo wznoszonych o powierzchni użytkowej powyżej 1000 m2,
Kraje Członkowskie powinny zadbać o to, żeby systemy technicznego
wyposażenia budynku, jak też alternatywne systemy zaopatrzenia
w energię, takie jak:
- zdecentralizowany system zaopatrzenia w energię produkowaną ze źródeł odnawialnych;
- skojarzona produkcja energii ciepła (CHP);
- bezpośrednie lub blokowe ogrzewanie/chłodzenie, jeśli ma zastosowanie;
- pompy ciepła, w uzasadnionych przypadkach;
-
były realne z punktu widzenia środowiska i ekonomii, oraz żeby ich
zastosowanie było analizowane jeszcze przed rozpoczęciem budowy.
Artykuł 6
Budynki istniejące
Kraje członkowskie podejmą wysiłki niezbędne do
zapewnienia, żeby budynki o powierzchni użytkowej powyżej 1000 m2,
poddawane gruntownej modernizacji, spełniały minimum jakości
energetycznej w zakresie dostępnym technicznie, funkcjonalnie
i ekonomicznie.
Kraje członkowskie powinny określić te minimalne parametry w oparciu o wymagania jakości energetycznej podane w Artykule 4.
Wymagania
te mogą być ustalone dla budynków restaurowanych w całości lub dla tych
systemów lub ich składowych, które zużywają najwięcej energii w budynku
i są objęte modernizacją realizowaną w określonym czasie, a której
celem jest poprawa jakości energetycznej budynku.
Artykuł 7
Certyfikat jakości energetycznej
1. Kraje członkowskie powinny zapewnić, żeby
w chwili budowy, sprzedaży lub podnajmu budynki legitymowały się
certyfikatem jakości energetycznej nie starszym niż 5-lat, dostępnym
dla kupującego lub podnajmującego.
Certyfikaty dla poszczególnych mieszkań lub wyodrębnionych zespołów mieszkań powinny być przygotowane na podstawie:
- certyfikatu opracowanego dla całego budynku oraz całego systemu ogrzewania w budynku;
- oceny dowolnego mieszkania zlokalizowanego w tym samym budynku.
Kraje członkowskie mogą z tego obowiązku wykluczyć budynki zaliczone do kategorii opisanych w artykule 4 (3).
2. Certyfikat jakości energetycznej budynku powinien dostarczyć informacji określonemu użytkownikowi.
Powinien
on zawierać wartości referencyjne zgodne z aktualnie obowiązującymi
normami w tym zakresie oraz najlepszą dostępną praktyką tak, żeby
przyszły użytkownik mógł je porównać i ocenić.
Wykorzystanie
certyfikatu powinno być ograniczone do dostarczenia informacji, której
znaczenie z punktu widzenia skutków prawnych powinno być określone
zgodnie z przepisami krajowymi.
3. Kraje członkowskie powinny podjąć wysiłki
niezbędne do zapewnienia, żeby w budynkach użyteczności publicznej
o powierzchni użytkowej powyżej 1000 m2 i często odwiedzanych przez
ludzi umieszczony był w miejscu widocznym i ogólnodostępnym certyfikat
jakości energetycznej budynku nie starszy niż 10-lat. W takim miejscu
powinny też być umieszczone informacje dotyczące bieżącej temperatury
wewnątrz budynku oraz innych parametrów środowiska wewnętrznego.
Artykuł 8
Inspekcja kotłów
Mając na uwadze ograniczenie zużycia energii oraz redukcję emisji dwutlenku węgla, kraje członkowskie powinny także:
(a)
zapewnić środki niezbędne do przeprowadzania regularnej inspekcji pracy
kotłów opalanych paliwem nieodnawialnym lub stałym o efektywnej mocy
wejściowej od 20-100 kW. Taka ocena powinna też objąć kotły opalane
innym rodzajem paliwa. Praca kotłów o mocy wejściowej powyżej 100 kW
powinna być oceniana raz na dwa lata. Dla kotłów gazowych ten okres
może zostać przedłużony do 4 lat. Dla instalacji ogrzewania, w których
pracują kotły o mocy wejściowej 20 kW, starsze niż 15 lat, kraje
członkowskie powinny ustanowić środki niezbędne do przeprowadzenia
jednorazowej oceny pracy kotłów i całej instalacji. Na podstawie
wyników takiej oceny, która objąć powinna ocenę efektywności pracy
kotła oraz ocenę wielkości kotła w stosunku do wymagań cieplnych
budynku, powinno zostać wydane zalecenie wymiany kotła lub jego
modernizacji obejmującej zmianę paliwa na paliwo alternatywne; lub:
(b) podjąć kroki potrzebne do przeprowadzenia
doradztwa dla użytkowników dotyczącego wymiany kotłów, modernizacji
systemu ogrzewania lub wprowadzenia rozwiązań alternatywnych.
Zakres
doradztwa obejmowałby ocenę efektywności pracy kotłów oraz ich
wielkości. Takie podejście powinno dać efekt porównywalny do tego, jaki
zostanie uzyskany w wyniku działań opisanych w pkt. (a). Kraje
członkowskie, które zdecydują się pójść tą drogą zobowiązane będą do
przedstawiania Komisji raportów postępu prac co dwa lata.
Artykuł 9
Ocena systemów klimatyzacji
Mając na uwadze ograniczenie zużycia energii oraz redukcję emisji dwutlenku węgla,
kraje
członkowskie powinny zapewnić środki niezbędne do przeprowadzania
regularnej oceny pracy systemów klimatyzacji o efektywnej mocy
wejściowej większej niż 12 kW.
Ocena powinna obejmować ocenę efektywności i wielkości systemu w stosunku do wymagań klimatyzacyjnych budynku.
Użytkownicy
powinni mieć zapewnioną pomoc w formie doradztwa dotyczącego poprawy
pracy systemu, jego wymiany lub innych alternatywnych rozwiązań.
Artykuł 10
Niezależni eksperci
Kraje członkowskie powinny zadbać o to, żeby
certyfikaty budynków, opisy zalecanych prac i inspekcja kotłów
i systemów klimatyzacji były przeprowadzane w sposób niezależny przez
wykwalifikowanych/lub akredytowanych ekspertów, którzy działają jako
niezależne firmy lub zatrudnieni są przez instytucje państwowe lub
prywatne.
Artykuł 11
Ocena dyrektywy
Komisja, we współpracy z Komitetem ustanowionym na
mocy Artykułu 14 powinna ocenić dyrektywę z punktu widzenia doświadczeń
zdobytych w trakcie jej wdrożenia i, jeśli to konieczne, wprowadzić
poprawki uwzględniające, inter alia:
(a) dodatkowe środki przeznaczone na renowację budynków o powierzchni użytkowej poniżej 1000 m2;
(b) ogólny system zachęt mających na celu dalszą poprawę jakości energetycznej budynków.
Artykuł 12
Informacja
Kraje członkowskie powinny podjąć wysiłki niezbędne
do przekazania użytkownikom informacji o różnych metodach i sposobach
poprawy jakości energetycznej budynków.
Komisja powinna wspierać
kraje członkowskie w przeprowadzaniu kampanii informacyjnych w tym
zakresie, a kampanie mogą być prowadzone razem z innymi programami
Wspólnoty.
Artykuł 13
Aktualizacja
Punkty 1 i 2 załącznika powinny być regularnie przeglądane, w odstępach czasu nie krótszych niż dwa lata.
Każda
aktualizacja niezbędna do dostosowania pkt 1 lub 2 Załącznika do
postępu technologicznego powinna być wprowadzana zgodnie z procedurą
podaną w Artykule 14 (2).
Artykuł 14
Komitet
1. Prace Komisji powinny być wspomagane przez Komitet.
2. Przy określaniu zakres tego paragrafu, Artykuł 5
i 7 Decyzji 1999/468/EC powinny mieć zastosowanie, z zastrzeżeniem
Artykułu 8 .
Czas ustanowiony dla Artykułu 5 (6) Decyzji 1999/468/EC powinien wynosić trzy miesiące.
3. Komitet powinien ustalić zasady swojego postępowania.
Artykuł 15
Zobowiązania
1. Kraje Członkowskie powinny przygotować przepisy,
regulacje i strukturę administracyjną niezbędna do wdrożenia Dyrektywy
najpóźniej do 4 stycznia 2006 roku. Powinny też o tym niezwłocznie
powiadomić Komisję.
Kraje Członkowskie wprowadzające nowe
przepisy, powinny w nich zamieścić odwołanie do Dyrektywy lub powinny
powołać się na Dyrektywę w swoich urzędowych pismach.
Kraje Członkowskie powinny określić sposób, w jaki to odwołanie zostanie przedstawione.
2. Kraje Członkowskie mogą, w przypadku braku
wykwalifikowanych i/lub akredytowanych ekspertów, wydłużyć o dodatkowe
trzy lata czas pełnego wprowadzenia w życie Artykułu 7, 8 i 9.
O przyjęciu takiej drogi postępowania, kraje członkowskie powiadamiają
Komisję, uzasadniając swoją decyzję oraz załączając harmonogram czasowy
pełnego wdrożenia Dyrektywy.
Artykuł 16
Wejście w życie
Dyrektywa wchodzi w życie w dwadzieścia dni po
ogłoszeniu jej treści w Dzienniku Ustaw Wspólnoty Europejskiej.
(Official Journal of the European Communiities).
Artykuł 17
Adresaci
Dyrektywa obowiązuje Kraje Członkowskie Unii Europejskiej.
Opracowano w Brukseli, 16.12.2002
W imieniu Parlamentu Europejskiego Przewodniczący; P. COX
W imieniu Rady Przewodniczący; M. FISCHER BOEL
Załącznik
Zakres parametrów do obliczeń jakości energetycznej budynków (Artykuł 3)
1. Metodologia określania jakości energetycznej budynków powinna uwzględniać następujące zagadnienia:
-
właściwości izolacji cieplnej budynku (skorupa, przegrody wewnętrzne
itp). Właściwości cieplne mogą także uwzględniać szczelność przegród;
- instalacja ogrzewania i instalacja przygotowywania ciepłej wody, uwzględnienie właściwości zastosowanych w nich izolacji;
- systemy klimatyzacji;
- systemy wentylacji;
- instalacja oświetleniowa (zwłaszcza w budynkach nie mieszkalnych);
- usytuowanie i orientacja budynku i poszczególnych mieszkań względem stron świata;
- systemy pasywnego wykorzystania energii słonecznej i ochrony przed nadmiernym przegrzaniem;
- wentylacja naturalna;
- warunki klimatyczne panujące w budynku, obejmujące warunki zakładane przez projektanta.
2. Obliczenia powinny także uwzględniać korzystny wpływ na jakość energetyczną następujących rozwiązań:
- aktywne systemy solarne lub inne systemy ogrzewania oparte o paliwa odnawialne
- produkcja energii elektrycznej w skojarzeniu (CHP)
- lokalny lub blokowy system ogrzewania i klimatyzacji
- naturalne oświetlenie
3. Budynki powinny być klasyfikowane według następujących kategorii:
- różnego typu jednorodzinne budynki mieszkalne
- budynku mieszkalne wielorodzinne
- budynki biurowe
- budynku szkolne
- szpitale
- hotele i restauracje
- obiekty sportowe
- domy towarowe i sklepy
- inne budynki usługowe |
